Er was eens een race… [Part I]

Openingsfase: Mansell (Lotus) achtervolgt Prost (McLaren).

Openingsfase: Mansell (Lotus) achtervolgt Prost (McLaren).

Eigenlijk is de autosport een oneerlijke sport, althans, in een klasse als de F1. Elk jaar ontwerpen de teams een nieuwe auto, en alle auto’s verschillen dus van elkaar. Hier vinden wij het probleem, ongelijk materiaal.

Dit probleem zorgt er voor dat de beste coureur nog achter de feiten aan kan rijden. Een van de factoren welke dit probleem terug kan dringen is de natuur. Het is een gegeven in de meeste raceklasses dat als het hard regent het verschil tussen de grote teams en de kleine jongens verkleint.

Als de technologische voorsprong van de grote teams (met al hun miljoenen) afneemt, dan komt het meer aan op de coureur om het verschil te maken. En hier komen we op het punt van dit verhaal. We beginnen met een voorbeeld, namenlijk de grand prix van Monaco van 1984. En het regende als een malle!

De jaren ’80 waren hét turbo-tijdperk in de Formule 1, opgefokte monsters (de 1500 pk werd nog wel eens bereikt) vlogen door de bocht.

Racen met een turbo in Monaco is, zoals 3-voudig wereldkampioen Nelson Piquet ooit zei, als opstijgen met een helicopter in je woonkamer. Reken de mate van gripverlies door de regen mee, en je krijgt de situatie dat meerdere van de grote teams tijdens de race het probleem hadden dat hun wagens simpelweg hun krachten niet kwijt konden. Het voordeel is weg, en de coureurs moeten erg opletten niet téveel te willen pushen. Er deden dat jaar echter ook teams mee met gewone atmosferische motoren. Deze teams, welke op de gewone circuit pk’s tekort kwamen hadden nu een duidelijk voordeel, ze hoefden een stuk minder hun krachten te sparen en minder over eieren te lopen.

Al met al kwam het tijdens de GP van Monaco van ’84 dus vooral neer op de skills van de coureurs. De heren bij de grote teams (met de turbo’s) moesten vooral opletten dat ze hun machines wisten te temperen. De kleine jongens hoefden daar minder op te letten en konden zich meer toeleggen op het jagen op de voorligger, althans, naast het opletten dat ze niet van baan af zouden glijden.

De twee grote namen welke ik in dit verband naar voren wil brengen zijn die van Ayrton Senna (da Silva), de bij velen bekende 3-voudig wereldkampioen), en Stefan Bellof, een naam welke lang niet bij elke racejunk in het achterhoofd zal zijn blijven kleven.

Bellof - Tijdens een WEC event.

Bellof – Tijdens een WEC event.

Het Tyrrel team, het enige team dat het gehéle seizoen zonder turbo reed, was het team van Bellof. Senna reed bij het jonge Toleman team, dat wel met turbo’s reed.
Senna had zich als 13e gekwalificeerd, Bellof, welke in het droge tekortkwam ten opzichte van de turbo’s starte als laatste.

Bij de start van de race regende het al veel, zelfs in zo’n mate dat men besloot het wegdek in de tunnel ook vochtig te maken omdat anders de overgang van een zeiknat naar een droog (met olieresten) wegdek voor té gevaarlijke situaties kon zorgen. Toen de wedstrijd aanving lag het gehele Renault team er al in de eerste bocht uit, en het duurde niet lang voordat de rest volgde. De nummer 2 bij de start, Nigel Mansell haalde kundig leider Alain Prost in, om er zelf niet veel later af te schuiven, hiermee een eind brengende aan de eerste keer dat hij een race leidde.

Tussen het uitvallen van coureurs door kropen er 2 onervaren jongens (beide reden pas hun 6e Formule 1 race) rap naar voren, de omstandigheden gaven hen een geweldige kans om hun talent tentoon te stellen. Senna reed al na een paar ronden in de top 6 en de als 20e gestarte Bellof ontweek alle crashes en haalde behendig de grote jongens in.
Normaliter zou de race 77 ronden hebben geduurd  dit zou echter nooit binnen de gestelde tijdlimiet (2 uur) gehaald worden. De raceleiding besloot echter ook niet uit te gaan van de tijdslimiet en de race vroegtijdig te beeïndigen. Dit zou een kleine rel opleveren, want op het moment dat de race werd afgevlagd was Senna al opgeklommen tot 2e en naderde met een ongekende 3 secondes per ronde leider Alain Prost (zelf ook een groot talent en racelegende in wording). Er gingen geruchten dat de (Franse) raceleiding het afvlaggen vervroegde om een Fransman te laten winnen, James Hunt (wereldkampioen van 1976) gaat hier tegen het einde van onderstaande uitzending ook nog op in.

Achter deze verhitte strijd  tussen Prost en Senna (welke het nog veel vaker met elkaar aan de stok zouden krijgen) was Bellof met zijn Tyrrel (zonder turbo) om al het nog overgebleven verkeer heengereden en op de 3e plaats beland. De race had getoond hoe krampachtig een turbo besturen in zulk weer was, dat Prost er goed mee overweg kon, maar vooral getoond hoe, wanneer de verschillen tussen de teams kleiner zijn (door het weer), de kleine jongens zich kunnen laten gelden. Prost toonde aan goed overweg te kunnen met een turbo in de regen, Senna echter toonde een vooruitblik op de komende jaren. Hij was gezegend met de gave om zelfs met inferieure auto’s nog grootse prestaties neer te zetten in Monaco, hij zou de race winnen in ’87 en van ’89 tot ’93 op rij. Ook Bellof kon zijn ware gave ten toon stellen nu het voordeel van de grote jongens weg was, en zijn 3e plek was een prestatie van formaat.
Grote namen gingen met speels gemak onderuit tijdens zulke zeldzaam verraderlijke races, maar andere grote namen staan op!

Ook binnen het gehele seizoen bekeken was de race van groot belang. Alain Prost breidde zijn voorsprong in het WK uit, erop gebrand om er voor te zorgen dat hij niet weer net naast de prijzen zou grijpen (hij werd in 1983 op 2 punten na kampioen). Na de GP van Monaco werden de punten van de race gehalveerd (vanwege de verkorting van de wedstrijd), dit zou cru blijken voor Prost. Aan het einde van het seizoen kwam hij 0.5 punt te kort ten opzichte van teamgenoot Niki Lauda, het kleinste gat ooit. De toekomst was hem beter gegund, hij werd 4 x kampioen (’85-’86-’89-’93). Ayrton Senna was meteen een hot item en ging het jaar erna naar Lotus. Hij zou 3-voudig wereldkampioen worden (’88-’90-’91).

Bellof is echter niet voor niks een vergeten naam geworden, hij komt in de eindstand van het wk niet voor. Het Tyrrel team werd in de loop van het seizoen bestraft voor het breken van technische regelementen omtrent de brandstoftank en met terugwerkende kracht gediskwalificeerd voor alle wedstrijden. In 1985 reed hij ook voor Tyrrel, met een 4e plaats als beste resultaat. Zijn glorie lag meer in de langeafstandracerij, hij won meerdere 1000-km races en werd in 1984 wereldkampioen in het World Endurence Championship. Tijdens de 1000-km van Spa-Francorchamps van 1985 zou tijdens een duel met teamgenoot en racelegende Jacky Ickx verongelukken en omkomen.

1957112000

Bellof in actie tijdens de bewuste Grand Prix

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s